Soms moet je lopen om stil te kunnen staan.

Praten helpt. Tot het niet meer helpt.

Spanning die zich vastzet. Een systeem dat aan blijft staan. Patronen die blijven terugkomen. Je weet vaak best wat er speelt, maar erover praten aan een tafel brengt je niet altijd verder.

Buiten gebeurt er iets anders. Je gaat lopen, en het denken gaat mee. Er komt ruimte voor vragen over wat je belangrijk vindt en wat er echt nodig is. Vaak weet je diep van binnen al wat je te doen staat — maar moet de drukte in je hoofd eerst zakken voordat je het kunt horen.

Ik stuur niet en ik vul niet in. Ik loop mee, stel af en toe een vraag, en laat stiltes vallen waar ze mogen vallen.